"Wandelspinsels"

Boerenlandpaden door de weilanden van het land van Wijk en Wouden 

Boerenlandpad `Balkengatroute` (6 km)

                                           

De Zelden van Passe (ook wel de De Grote Westeinder genaamd) is een poldermolen iets ten westen van Zoeterwoude –dorp, langs de A4.

De molen dateert uit 1652 en is gebouwd ten behoeve van de bemaling van de Groote Westeindesche Polder die hij tot 1952 bemaalde. De molen is sinds 1962 in het bezit van de Rijnlandse Molenstichting. De molen is maalvaardig, maar bemaalt slechtst nog op vrijwillige basis. In de molen bevindt zich een hoog scheprat van 6,90 m. de grootste in Nederland. 

De molen heeft, volgens de overlevering, zijn naam te danken aan het peil van de polder. De boeren in de omgeving waren afhankelijk van het peil in de poldersloten voor het vervoer van hun waren. Het peil mocht dus nooit te laag worden, want de boeren moesten met de boot gebruik kunnen maken van de sloten. Je kon het iedereen maar “zelden van pas” maken. De zelden van Passe fungeerde als seinmolen voor de molens die de polders in de omgeving bemaalden. 

 

 

 

 

 

De palingroker.....  

De Genieter, Denker.........

3 ure gaans en 3 ure swemmen

Na al dit moois wandelen we richting de polder van Katwoude. Daar wandelen we over een smal dijkje richting Volendam.

De schapen geven ons de ruimte...... Daar blijf ik even voor stilstaan.......

Volendam komt in zicht.......we twijfelen even of we dit beroemde dorp een bezoekje zullen brengen. Het is al behoorlijk laat in de middag en we moeten nog een behoorlijk stuk, dus toch maar niet! In ons wandelboekje staat ook nog een wandeling die loopt van Edam naar Volendam die we ongetwijfeld eens zullen lopen.

Dan komen we op de Hoge Dijk aan de Gouwzee te lopen....en volgen deze dijk ruim 4,5 kilometer.

We lopen met de bocht mee langs de dijk, inmiddels tegen een behoorlijke wind in. Mijn jas rits ik weer goed dicht en ik ben blij dat ik mijn sjaal heb meegenomen.

Ons wandeltempo is behoorlijk hoog op dit moment want anders zouden we het behoorlijk koud krijgen. Onderweg zien we alleen maar het klotsende water van de Gouwzee en zo af en toe scheurt er een zondagsrijder over de weg onderaan de dijk!

Dan zien we de contouren van Katwoude opduiken, nog verder zien we Monnickendam liggen...  

Daar maak ik nog en paar foto`s van een aantal mooie gevelstenen uit vervlogen tijden...

Plotseling lopen we door de Moordsteeg..........wat heeft zich hier afgespeeld???

En komen we langs de Griet Scheeljannes steeg....... hierbij fantaseer ik over schele Griet en Jannes die dronken door de Moordsteeg lopen en dan.......

Wie het weet mag het zeggen.

Op deze raamluiken van een voormalige winkel werdt vroeger de koopwaar uitgestald!

We eindigen deze bijzondere wandeling rond Monnikendam met een foto van deze mooie oude vergieten.

Tot de volgende wandelspinsel!    

Lees eerst hieronder deel 1 van onze wandelvakantie vanuit "le clou".........

Deel 2

Woensdag 10 mei

Kijk eens naar de mooie rolwolken die tegen de toppen van de Plomb du Cantal aan liggen.....

We hebben het plan om met de auto richting de Puy Mary te gaan. De weg omhoog is nog steeds afgesloten vanwege de sneeuw die daar ligt, maar we kunnen zo ver mogelijk omhoog rijden en daar vandaan een licht stijgend pad volgen. Harry geeft ons weer de nodige tips, en vraagt mij of ik wel voorzichtig wil doen……ikke wel Harry,  ik wil zo graag nog iets van deze mooie streek zien. Want tenslotte zou het morgen onze laatste dag hier zijn. 

Eerst brengen we met de auto nog een stel wandelaars uit ons pension naar de Super Lioran, die willen met zijn vieren (waaronder 2 kids)  bij de skipiste omhoog klimmen en daar vandaan via de Puy Griou en de GR 400 terug lopen naar Le Clou. We zwaaien ze uit daar op de koude skipiste en we rijden verder. 

Wij rijden via St. Jacques des Blates naar Col de Bertus. Daar stappen we even uit om de L`Elanceze van een hele andere kant te bekijken. Het GR 400 pad loopt hier dwars overheen, en eindelijk (voor het eerst in deze week) zien we daar andere wandelaars lopen. Hier is Jan dus gisteren bovenop geweest.........

Na een aantal foto`s rijden we verder richting het stadje onder in het dal. Mandailles heet dit dorpje en we drinken op een terrasje een kopje koffie. Eigenlijk moeten we nodig tanken dus ik vraag op mijn boerenfranse manier aan de vriendelijke barman waar er een benzinepomp in de buurt is…….Monsieur, gass? En een gebaar wat op tanken lijkt…..je weet maar nooit wat je met handen en voeten bereiken kan. Non, non….. hij snapt er niets van, ik naar mijn rugzak mijn boekje Frans voor onderweg moet uitkomst bieden……”Servicestation” is de vertaling voor benzinepomp, de fransman begrijpt me meteen…… Ah super, diesel, gas ………ben ik nou gek of…….het blijven altijd gekke franse…… 

In Aurilac tanken we wel op de terugweg, besluiten we dan maar. We rijden verder richting de Puy Mary, we stijgen al snel totdat we bij de plek komen waar we niet verder mochten. De weg is hier afgesloten omdat er nog grote hoeveelheden sneeuw op de weg ligt. 

 We zien het wandelpad al snel wat Harry ons aanwees op de kaart. Het gaat niet erg stijl omhoog dus we wandelen hier een tijdje langs de Puy Griou  en even later langs de Puy Mary….....we picknicken in het zonnetje en ik voel me weer helemaal blij worden.... (ondanks mijn lichte handicap)  

Verderop zien we nog een aantal roofvogels vliegen, iets te ver weg voor onze verrekijker.

In Aurilac aangekomen zoeken we een tankstation en kopen een lekker ijsje en rijden terug naar Thiezac.

Ik heb vandaag lekker rustig aan gedaan met mijn voet, en daardoor weer het vakantiegevoel terug gekregen. Morgen is het onze laatste dag en dan wil ik toch wel  iets meer!!!!!

 We krijgen de weerberichten van Tedje; er kan onweer komen in de middag dus hou het weer goed in de gaten......

 We rijden eerst een stukje met de auto, door het dorp Thiezac naar de overkant van het dal. We beginnen de route bij een gite d`etape, en zien al snel de rood-witte GR tekens op de palen staan.

Van een van de dames uit het bergpension mag ik bergstokken lenen zodat ik mijn enkel minder hoef te belasten!

En ik moet zeggen ik had hier erg mijn twijfels over om met stokken te gaan lopen maar toch................ik heb er vanaf het begin heel veel profijt van. Mijn houding is veel beter, ik loop dus meer rechtop, ik heb steun d.m.v. mijn stok met het stijgen, en later zal blijken (lees maar verder)  zelfs ook met het afdalen heb ik er heel veel profijt van.

Om het kwartier staan we stil en bewonderen we het uitzicht, maar we houden ook heel goed het weer in de gaten.......

We staan te kijken naar een stel koeien die heel rustig staan te grazen op de schuine helling als er..........plotseling een vos verschijnt...............Jan ziet hem het eerst en we houden beide onze adem in..........de vos sluipt tussen de koeien door.......en ja het is duidelijk een vos want die grote rode pluimstaart kan niet je missen........en snel sluipt ie tussen de bosjes verder.....

 Al wandelend met mijn geleende bergstok van Toos stijgen van 1095 meter naar 1337 en doen daar precies een uur over. 

Daar op de top komen we aan bij de herberg "La Tuilliere", de herbergier kijkt naar ons en de honden blaffen er op los. Met al die gemetselde muurtjes langs het pad lijkt het hier veel op Engeland. Hieronder zie je de bergkam ( oftewel de oude romeinse weg, en een van de wegen naar Santiago de Compostella) die we nog helemaal gaan lopen.

We volgen het pad over de bergkam. Hier besluiten we om even wat te eten en koffie te drinken. Het ziet er hier een beetje spoky uit........kijk maar naar deze foto`s .

Dan vervolgen we onze wandeling over de weg naar de Santiago de Compostella.

Rechts van deze bergkam is het een heel stuk platter, terwijl we links tegen de bergen "le CLou" zien liggen. Wat een afstand zeg, Harry vertelde dat de afstand tussen "le Clou" en daar waar wij  nu staan wel 4 kilometer is.
 

Hier zien we "Le Clou" aan de overkant........ver weg en hieronder wat dichterbij..........het witte huisje is "Le Clou".

Langs een aantal bomen, in een kommetje ligt er nog behoorlijk wat sneeuw. Yes, tijd voor een foto van mij in de sneeuw, dit heb ik nog nooit in een van onze mei vakanties meegemaakt.....

We klimmen langzaam steeds hoger, over de oude Romeinse weg, en we bereiken een van de toppen op 1530 meter hoogte. Wel gaaf hoor om hier te lopen , en we zijn weer alleen op de wereld zo te zien.

Alleen op de wereld .......op de top van de wereld..........nee natuurlijk niet er zijn nog veeeeel hoger bergen elders op de wereld............maar hier lijkt het wel zo...........het geeft mij een machtig gevoel om hier te zijn!!!

Jammer dat het een iets grijze dag is, dan kunnen we nog verder kijken....

In de verte zien we de Puy Gros, daar willen we in principe nog naar toe......even een foto van het levensgrote kruis maken op de top en dan weer een stukje terug voor de afdaling. Maar het begint zachtjes te regenen............we besluiten om niet naar het kruis te lopen. Dat zou voor ons heen en weer terug naar dit pad toch zeker nog een uur lopen zijn.

We eten nog wat uit onze rugzak hier in de luwte van de berg. Dan zien we het pad dat ons naar beneden moet brengen.........

Ook met het afdalen ben ik heel blij met  mijn bergstok. Het pad is nogal hobbelig en ruig en is bezaaid met grote stenen. De afdaling gaat langzaam en het begint iets harder te regenen.

Halverwege de berg denken we een stuk af te kunnen snijden van het zigzaggende pad maar dan...........er is nog maar net mest gestrooid door de boer en we glijden met een steeds groter wordend plakaat koeienstront onder onze schoenen gevaarlijk de berg af......ben ik even blij met mijn wandelstok....

Shit, dit is niks dan maar schuivelend terug naar het boerenpad.....

Als we eindelijk, na twee uur afdalen...........beneden in het dorpje Le Croiset aankomen regent het volop en alles is nog glibberiger aan het worden.

We zijn blij dat we niet de tocht op de bergkam naar het kruis hebben gemaakt, want dan was het toch heel erg gevaarlijk geworden om af te dalen. We eten in de auto de rest van onze lunch, en rijden terug naar "Le Clou".

Daar zijn Tedje en Harry ook weer blij dat we er zijn, de overkant waar we hebben gelopen is niet meer te zien door de regen. We gaan lekker douchen, nemen een borrel en genieten van onze laatste avond bij Tedje en Harry.

We genieten van onze laatste avondmaal.......pardon heerlijk diner, de rode wijn  en de warme kachel, en gaan rond 11 uur lekker maffen.

Zaterdag 13 mei

De volgende morgen zien we de bergen weer aan de overkant, kijk daar zijn we geweest...........en maak nog even snel een foto van de plek waar wij hebben gelopen.....

Na het ontbijt nemen we afscheid van Tedje, Harry , Borre en de andere wandelaars. We komen hier vast nog eens terug in dit warme nest van "Le Clou". We worden uitgezwaaid door de gastvrije Tedje en Harry............het eerste uur is het heel erg stil in de auto. Ieder verzonken in zijn gedachten over deze bijzondere en mooie vakantie.

Rond 9.00 uur vertrokken we en zo rond 22.00 uur waren we weer veilig thuis.  En hier eindigt dan mijn verhaal van onze wandelvakantie in de Auvergne. PFFFF het is wel heel erg lang geworden maar een ervaring om nooit meer te vergeten!

Tot de volgende "wandelspinsel"

Dan via Orleans richting Clermont Ferrand. De peages (tolwegen) rijden lekker door met 130 op de teller en zo af toe wisselen we van plek zodat de ander even kan rusten, met genoeg koffie en broodjes aan boord maken we het onszelf gemakkelijk. Het weer is zo af en toe niet best, vooral bij Clermont Ferrand regent het veel, daar zien we de contouren van de Auvergne al in verte, de Puy de Dome zien we heel vaag omdat het nogal hard regent.

Dan is het nog een stuk over de A75 en bij Massiac verlaten we de snelweg en nemen we de N122 richting Aurillac. We hebben er nu 11 uur op zitten.

Hier verbazen we ons over de sneeuw die nog op de bergtoppen ligt. Het is dan nog ruim een uur rijden voordat we in Thiezac aankomen. Via een supersmal weggetje rijden we al kronkelend omhoog en ook weer naar beneden, en weer omhoog langs verschillende boerderijtjes. Wat een spannend weggetje, na iedere bocht wacht ons een verrassing. Het is maar 5 km maar we doen er ruim een kwartier over, en ik gil zo af en toe omdat ik het doodeng vind zo hoog en zo smal dat de weg is. Yes daar ligt het, maar helaas het is een ander bergpension "Le Trielle", we klimmen tot 1100 meter hoogte en arriveren eindelijk bij  "Le Clou" we worden hartelijk ontvangen door de eigenaars Tedje en Harry en de pup Borre.  

Het inmiddels half 7 in de avond, dus hebben we er totaal 12 uur over gedaan. We krijgen een drankje aangeboden, Tedje biedt ons een drankje aan waar we op dit moment trek in hebben;…….nou ik weet het wel een heerlijk rood wijntje gaat er bij mij wel in en Jan heeft trek in een …..biertje. Tedje geeft ons tekst en uitleg over de gang van zaken in "Le Clou’. We worden om half 8 aan tafel verwacht samen met de 11 andere gasten, dus snel onze spullen naar boven en opfrissen en dan heerlijk aan het diner.

Het is een gezellige groep wandelaars waarvan een gezin met 4 kids, die vertrekken de volgende dag naar huis, ze hebben gezellige wandelverhalen.

Wij besluiten ook even rust te nemen en zo verorberen wij ook onze salade en boterhammen. Het is er ontzettend mooi en rustig, en we genieten van de mooie omgeving.

Dan lopen we weer verder over een smal pad langs het water en plotseling beseffen we dat we richting de kloof lopen. De "Pas de Cere" heet het hier. We hebben meerdere kloven gezien…….en het zijn altijd heel mysterieuze plekken…….

Ineens is het een stuk vochtiger, groener en o zo mooi. Ook zien we een ijsvogel vliegend vlak over de waterspiegel.

We verwonderen ons over het geluid van de vogels, het geklater van het vallende water en over al die mooie kleuren om ons heen……

 Kijk maar eens daar kan geen commentaar tegenop!

Er heerst een serene stilte, en op een of andere manier word ik er zelf altijd ook heel stil van. Net alsof je inbreekt in een stukje natuur........

De kloof is ongeveer 70 – 80 meter hoog en vanaf de weg zou je niet denken dat hier zoveel natuurschoon te zien is.

Verderop in het struikgewas zien we 2 hagedissen, een moeder en kind hagedis. Het zijn de zogenaamde groene hagedissen, en ze hebben een schitterende opvallende blauwe kop. We genieten zolang mogelijk van deze mooie plek, maar dan moeten we weer verder op naar nog meer moois.

Hevig hijgend na een forse klim, het is inmiddels heel warm geworden, (in de kloof was het heerlijk koel) komen we boven vlak langs de weg weer uit. Daar is een uitkijkpunt en daar zien we de Cascade de La Roucolle.

Er staan nog een aantal dames daarboven op het plateau en ze kijken me aan zo van …….wat heeft dat mens een rode kop zeg……En ik denk...... wat zien die dames er nog koel uit zeg…….het was toch een hele klim. Ik kan mijn warmte dan niet goed kwijt waardoor ik een behoorlijke kop krijg. Ik snap er helemaal niets van ben ik nou zo……

Maar eerst bekijken we de Cascade de La Roucolle en vervolgen dan onze weg. En wat zie ik tot mijn verbazing er is een grote parkeerplaats naast het pad richting de Cascade dus die dames hebben maar 20 meter vanaf hun met luxe beladen camper hoeven te lopen………shit, shit had ik dat geweten had ik ze een Nederlands poepie laten ruiken. En was ik met opgeheven hoofd van de plaats delict weggelopen ha, ha.

Dan lopen we onder de weg ( N112) door en stijgen alweer richting het dorp. Hier zien we mooie boerderijtjes en zoals altijd fantaseren wij over het kopen van een huisje in Frankrijk (nou fantaseren we in Nederland ook altijd hierover hoor).

Lopend door het dorp komen we uiteindelijk op het pad wat ons terug brengt op 1100 meter hoogte bij "Le Clou". Dat was nog een hele klim met die brandende zon op mijn hoofdje hoor ik moest toch wel vaak even rusten want het was een vrij stijl stuk…..en mijn conditie was toch wel wat minder goed dan ik dacht……..

Dus weer met een rode kop (we lopen met een lange broek en een trui aan)  vermoeid van de reis en van het klimmen en dalen op onze eerste wandeldag komen wij  na 6 uur wandelen aan bij "Le Clou".

En dan nu een lekker koud biertje, die hebben we wel verdiend.

De dag begint hartstikke zonnig, zodra we uit bed komen lopen we even buiten rond en gaan aan het ontbijt. Binnen zeer korte tijd slaat het weer om, het begint donker te worden en het gaat regenen.

Hadden we allemaal zo`n zin om weer een mooie wandeling te maken……nou ja niets aan te doen. Tedje geeft tijdens het ontbijt het advies om niet te gaan wandelen, tenminste ze zegt dat de kans heel erg groot is dat het de hele dag blijft regenen. Dus de bergen hogerop verkennen is helemaal niet verstandig met deze kou. Ze geeft ons een tip om naar het stadje Salers te rijden, ongeveer een uur rijden voorbij Aurilac. Het is een middeleeuws stadje en het moet er erg mooi zijn.

Dus wij naar Salers in de stromende regen, we hebben daar wat rondgelopen ik heb een mooie ovenschaal gekocht en hebben daar een Crepe gegeten. Het bleef echt constant regenen en we kregen het alleen maar koud. Dus hup in de auto en weer terug naar Le Clou. We hebben  heerlijk bij de warme kachel zitten lezen, dat is ook vakantie toch?

Daar waren 4 wandelaars gestrand die maar 200 meter hoger bij Le Clou liepen en in een sneeuwstorm beland waren. Zij wandelde via een wandelorganisatie van bergpension naar bergpension. Op dat moment zijn  we dubbel zo blij dat we niet de bergen in zijn gegaan. Zo zie je dat het op hoogte heel erg snel kan spoken.

Later op de middag begint het ook op 1100 meter te sneeuwen, wij kijken steeds uit het raam en zien het steeds witter worden……vooral op de bergtoppen is het goed te zien.......wat een ervaring zeg! 

Dinsdag 9 mei

Wakker!!……en meteen richting het raam …….hoe is het weer vandaag? We kleden snel aan genieten zelfs voor het ontbijt nog even snel van de vroege zonnestralen…….na gisteren die dag met regen en sneeuw.

Ook Berner Senner pup Borre is altijd heel erg blij ons te zien zo in de vroege ochtend!

Vandaag zijn de weerberichten beter, wel wat koud maar het blijft droog. Dus Harry helpt ons bij het uitzoeken van een mooie wandeling en geeft weer de nodige tips mee.

We gaan op pad naar de Cascade van Faillitoux, eerst een stuk over het weggetje en dan omhoog bij de boerderij Lagat. Zo te zien is het een behoorlijk stuk klimmen. Maar dat geeft niet want we willen wel wat warmer worden…….toet, toet we kijken beide naar beneden ……daar rijdt de jeep van Tedje en Harry die zijn op weg naar het dorp om inkopen te doen. Wat leuk ze zien ons op afstand de berg op lopen……wij zwaaien naar de jeep en lopen met een grijns verder! Wat een leuke vriendelijke mensen toch daar bij Le Clou zeggen we allebei op bijna het zelfde moment!

Na ongeveer 100 meter klimmen komen we bij een hekje en bij een mooi uitzicht over de L`elanceze met sneeuw op de toppen.

Het is daar verschrikkelijk koud, de rits van de jas gaat snel dicht. Maar het uitzicht is wauw…..

We volgen het pad over de berg en we dalen iets. Jan ziet door de verrekijker een hert rennen, en nog verder zien we de waterval waarnaar we op weg zijn heel in de verte.

Dan zoeken we een plekje om koffie te drinken en wat te eten, een beetje in de zon want het is verschrikkelijk koud daar. Maar toch de plek heeft iets magischs voor ons we zien zoveel moois, waardoor we de kou vergeten….

De rugzak gaat weer op de rug en we vervolgen onze weg. Ik dacht steeds dat we in een keer konden dalen, zodat we via het dal naar de Cascade konden lopen, maar nee we lopen (via de aangegeven groene route) constant dalend langs de bergwand. Oeps , mijn enkel gaat pijnlijk naar rechts, omdat ik van een steen afglij...…..ik voel verder niets meer dus niets aan de hand,  ik wandel rustig verder en zegt hierover niets tegen Jan.

Smalle paadjes met overhangende struiken en bomen die we moeten ontwijken, dan weer slecht dan goed begaanbaar. Op deze manier is de tocht een heel stuk spannender dan door het dal. De natuur is zo mooi, dus ik stop weer even om een foto te maken van deze mooie blauwe bloempjes. Mijn fototoestel heb ik op de tweede dag van de wandelingen al gauw aan de buikriem van mijn rugzak gehangen, zodat ik op ieder moment heel snel bij mijn toestel kan……

Het geluid van de kletterende waterval wordt steeds luider maar……maar we zien nog steeds geen cascade. Op het allerlaatste stuk wordt het steeds donkerder door de dichte begroeiing. We moeten over prikkeldraad heen klimmen, verdorie niet echt handig voor de iets stijve Miek, maar Jan helpt me weer…...als ik die toch niet had hing ik nu nog daar in het bos aan het prikkeldraad. Trouwens op al onze wandelingen zijn we (behalve de 1^ste dag) helemaal niemand tegen gekomen dus als je daar hangt in je eentje ……mijn "hersenspinsels" gaan met me aan de haal…….

Dan lopen we door water met veel stenen waar we gelukkig op kunnen stappen, ik kijk omhoog en ja hoor een steile wand en de groene markering wijst ons die weg omhoog. Voor mij is het iets te stijl en Jan moet me via zijn hand omhoog helpen, maar ik kom er wel.

Dan dalen we een stuk en jawel ik zie tussen de bomen door een glimp van de waterval. Het klimmen en dalen is weer de moeite waard geweest als we aankomen bij de Cascade de "Faillitoux"

Hier moeten we nog een stuk dalen om echt voor de Cascade uit te komen.

Hier zie je heel goed de zogenaamde "orgelpijpen" het basaltsteen wat over elkaar heen hangt. Dit steensoort komen we overal in de Auvergne tegen het is miljoenen jaar geleden als hete lava uit de vulkanen gekomen!

 Uit Wikipedia: Basalt is een mafisch vulkanisch stollingsgesteente dat gevormd wordt door de stolling van lava of magma. De stolling van het basalt vindt plaats aan het aardoppervlak en daarom is basalt een uitvloeiingsgesteente.

Basalt is meestal zwart van kleur en bestaat uit kleine kristallen.

Eigenlijk willen we nog wel een tijdje bij de Cascade blijven, maar we zijn nog niet op de helft van de wandeling dus we gaan weer op pad. We lopen nu wel door het dal en ik kijk zoekend omhoog waar we geklauterd hebben.

Dan nog even snel een blik achterom richting de Cascade en hier zie je hoe hoog het gesteente is.

Overal door het dal horen we vrolijke belgeluiden van de koeien die daar met een bel om hun nek lopen te grazen. En kruipen we onder een stuk draad met electriciteit erop en zien deze voor deze streek zo typische Salers koeien. Het geluid van de koeien geeft een gezellig geluid maar toch……ik vraag me af als zo’n koe dagelijks met zo’n grote bel om haar nek loopt zal ze dan op de lange duur niet doof worden?

Dan lopen we verkeerd blijkt later……we hadden rechts gemoeten maar……wij lopen dus naar links op de kaart staat een haarspeld bocht dus die zal daar wel om de hoek zijn. Op een gegeven moment missen we de groene markering en lopen we in het dorpje Lasmolineries en we weten dat we goed fout zitten. We houden de kaart op zijn kop en naar links en naar rechts en staan heerlijk te bakkeleien om wie er gelijk heeft….

Uiteindelijk komen we er achter dat we het stuk weer helemaal terug moeten naar het dal van de koeien. Klimmend in de hete middagzon komen we uiteindelijk op de goeie weg met de groene markering, en hebben we een uur verloren. We zijn blij dat we de weg kunnen vervolgen maar eerst even een boterham en wat drinken.

Dan lopen we zeker een uur lang omhoog over een vrij breed pad. Het ene moment spetterend door het water en dan weer door 20 centimeter diepe blubber, stenen en keien waar het donker en vochtig is en gelukkig ook flinke stukken waar het pad droog is. Dan na een tijdje merken we dat we om de berg heen lopen. En we voelen de zon ons lijf weer verwarmen en ik kijk even achterom………en ik schrik me een hoedje.

Wat een grandioos uitzicht over de vallei van de Lasmolineries!

Volgens ons moeten we nu vlakbij de ruines zijn. Harry had ons vandaar extra aanwijzingen gegeven. En ja hoor ineens aan de linker kant zien we een aantal ruines en rechts daarvan een enorme grote open plek op 1300 meter hoogte.

Daar bovenaan moet er een pad zijn die ons verder helpt, dus we gaan op zoek naar het pad. Jan de ene kant op en ik zoek iets meer naar rechts. Dit lijkt ons de meest logische manier. Maar waar we ook zoeken we vinden geen pad……en doordat ik nu constant schuin tegen een berg aan loop krijg ik een steeds pijnlijker enkel!!

Wat verdikkeme wat doet dat zeer zeg…….dat komt vast van een paar uur geleden toen ik van de steen afgleed. Toch maar verder zoeken maar op een gegeven moment vertelde ik Jan toch maar van mijn kwetsuur. Pijnlijk en gezwollen voelde mijn enkel aan en na een heftig beraad, waar ik jullie de details van bespaar..…….hebben we toch besloten dat het beter was om terug te gaan. Bij Le Clou hadden we ook gehoord dat je als je de weg niet kon vinden beter terug kon gaan dan jezelf nog verder de nesten in te werken dusse....... ik zag me al midden in de nacht op die hoogte…..!

Teleurgesteld en kwaad op mijn enkel liepen we een uur lang over het hobbelige pad met al die vervelende keien weer voorzichtig naar beneden. Het was behoorlijk pijnlijk maar ik moest toch terug dus geen gezeur, zo af en toe gaf ik een brul als het echt heel erg pijn deed…….

Gelukkig had ik het telefoonnummer van Le Clou in mijn mobiel opgeslagen, dus zodra we op het asfalt weggetje waren belde ik naar Le Clou. Harry zei; loop niet verder dan nodig is ( hij moest eens weten ik had er al dik een uur op gelopen) ga zitten we komen jullie ophalen…...

Een half uur later kwamen we met de jeep bij Le Clou aan. Eindelijk kon ik mijn wandelschoen uittrekken en zien hoe erg de schade was……Mijn enkel was nog niet echt dik, goed dat ik mijn schoen had aangehouden. Tedje verzorgde mijn enkel liefdevol met een creme en een drukverbandje.

Tijdens mijn terugreis naar beneden spookte het natuurlijk wel door mijn hoofd………………mijn wandelvakantie naar de knoppen…….het zal toch niet!!...........

 Lees nu dus hierboven deel 2 van onze wandelvakantie vanuit  "Le Clou"

In het dichtbeboste binnenduin zien we veel eiken staan die meer dan een stam hebben.

Vroeger werden deze bomen ongeveer eens in de tien jaar gekapt. Het hakhout werd opgestookt in kachels en ovens.

De stronken liepen weer uit, maar met verschillende vertakkingen. 

Even tijd om gek te doen bij deze bomen........ze zijn ideaal voor kinderen die graag klimmen bedenk ik me als we verder lopen richting de Oostplas.

Net zoals veel meertjes in Zuid Kennemerland is de Oostplas een vroeger zandwinplas. Voorbij de plas wordt het landschap opener. 

 Met verbazing genieten we van de diversiteit van dit gebied, het ene moment lopen we hoog op een duintop zodat we de rits van de jas goed moeten sluiten.

Het andere moment lopen we in een soort van kom tussen 2 hoge duinen en gaat de rits weer in alle heftigheid open. Het zweet breekt me dan ook uit en ja hoor daar komt dan ook nog eens een opvlieger over heen.....pffff 

Het is even flink klimmen, maar het uitzicht vanaf de hazenberg is adembenemend; het duinlandschap met het vogelmeer en de zee; Zandvoort, Ijmuiden en de hoogovens aan de horizon. Ik maak een foto van het grote vogelmeer, de hoogovens vind ik niet de moeite waard als natuurliefhebber dus die kiek ik natuurlijk niet!

Na ongeveer 2 uur wandelen was het tijd om even een plekje op te zoeken om onze rugzak wat lichter te maken.....maar overal waar we probeerde te gaan zitten was het winderig en koud. Maar ja je moet toch even rustig kunnen eten dus zittend op een boomstronk gingen de broodjes dus maar wat sneller naar binnen!!

Het kopje van Bloemdaal kwam in beeld,  en nadat we daar even een kopje koffie gedronken hadden temidden van het zondagse dagjes volk, met allemaal dikke dure auto`s die zo dicht mogelijk bij de koffietent neergezet moet worden........(ze zullen moe worden van een paar honderd meter lopen.....)

Draaide wij de duinen weer in voor ons tweede gedeelte van onze 11.5 km.

De warmte sloeg ons al weer snel om de oren daar in de luwte van de duinen....

Uiteindelijk stonden we weer na 4 uur stevig doorwandelen bij de parkeerplaats "Bleek en Duin" in Bloemendaal.

De wandelschoenen gingen bij de auto weer uit, even wiebelen met de tenen, gewone schoenen weer aan en hup weer op weg naar de borrel thuis......

Heel tevreden en wetend dat we volgend weekend weer op pad gaan met het liefst ook weer een aantal goede hoogteverschillen want......we moeten trainen  voor de wandelvakantie in Frankrijk over 4 weken!!!!

Tot de volgende "wandelspinsel"

Duinwandeling in de winterzon....

Afgelopen zondag werdt het weer eens tijd om een strandwandeling te gaan maken......met die heerlijke zonnestralen zag het er wel erg aantrekkelijk uit.

We werden in drie groepen verdeeld en om de paar minuten vertrok er een groep met een gids.

Wij vertrokken als laatste en hadden behalve een gids ook nog een bioloog in ons midden die heel veel wist over de bomen en planten en ons telkens weer wees op de vogels in de lucht. Jan had zijn verrekijker mee genomen en we konden genieten op dit dijkje (zie foto hierboven) van een buizerd die rondjes boven de polder draaide.

We kregen uitleg over de vervening, bedijking en droogmaking van de Frederikspolder. En ik keek ondertussen om me heen en maakte deze foto van de molen.

 Even een stukje informatie over deze polder;

Korte historie van de Frederikspolder 

Op oude kaarten komt de frederikspolder voor als "Vrericxpolder". De polder met oppervlakte van 70 ha. werd in 1628 gesticht en maakte deel uit van de landen gelegen onder de "heerlijkheid Hoogmade".

Op 1 oktober 1792 gaven de hoogheemraden van Rijnland toestemming om tot vervening, bedijking en droogmaking over te gaan.

Het afgraven van het veen in de polder wilde echter niet vlotten omdat de grond voor turf niet geschikt was. Op verzoek van de landeigenaren van verreweg het grootste deel van de polder werd de toestemming tot vervening op 17 juli 1816 ingetrokken, zodat de polder nauwelijks uitgeveend is. 

Vroeger werd de polder bemalen door een kleine wipwatermolen, "De Freek "geheten, die in 1954 afbrandde. De oorzaak van de brand is nooit opgehelderd. Vanaf dat jaar wordt de polder elektrisch bemalen.

Ondertussen liepen we verder over het dijkje en ik kreeg het kouder en kouder...............Vanochtend was het zulk lekker weer mopperde ik in mezelf.......................had ik nou toch maar.....................een lange termo onderbroek van Jan aangetrokken onder mijn spijkerbroek................en echt wandelen deden we niet zoals wij gewend waren.........................er werdt om de zoveel meter gestopt om tekst en uitleg te geven................shit, wat krijg ik het door en door koud zeg........................zo wachtend op dat dijkje...........................kan er een ouderwetse blaasontsteking van krijgen.................

 Er waren wat mensen uit de stad bij onze wandeling en we moesten best vaak over een hek klimmen of langs de slootkant zien dat we langs een hek konden komen. De gekste capriolen werden natuurlijk door wij vrouwen uitgehaald. De mannen hadden de grootste lol en hielpen ons gelukkig wel. Ik zei tegen zo`n stadse dame naast me; "nou dat moeten we niet te vaak voordoen want straks gaan die koeien en schapen ons nog nadoen". "O jee zeg, nee dat mag niet he" was haar antwoord en ik lag dubbel van het lachen......

Onderweg werden we getrakteerd op een grote homp boeren Leidse kaas. Deze kaas wordt in de Leidse polders gemaakt door de boeren en kenmerkt zich door de komijn die er doorheen  zit. Ieder jaar zijn er wedstrijden in de streek voor de "Beste Boerenkaas". Deze titel mag de kaas dan 1 jaar dragen.

Op een gegeven moment liepen we uit de koude wind in de buurt van Rijpwetering bij deze mooie oude boerderij. Er staan hier hele oude bomen, en zelfs fruitbomen. Aan de overkant van de weg zien  we de Aderweg, waar we heel vaak fietsen. Het is verwonderlijk hoe het er zo anders uit kan zien als je op een andere plek naar dezelfde  polder kijkt. Hieronder nog een aantal foto`s van de andere kant van de vaart. Met zicht op Roelofarendsveen "de veense Polder" en op de Aderweg.

Kijk eens wat mooi.................de rietkragen met daar achter de donkere luchten...............dat is genieten die oernederlandse luchten!

We lopen langs de "Spijkersloot" over een dijkje met rechts van ons (Rijpwetering) een caravanparkje op een eilandje. De bewoners kunnen hier alleen met een roeibootje komen. De gewone caravans zijn door de jaren heen veranderd in huisjes de drang naar luxe is hier ook doorgedrongen.

De wandeling is op zijn eind gekomen en we bezoeken met zijn allen nog een boerderij met een kaasmakerij en daarnaast een klein bedrijfje waar kooikarpers worden gekweekt.

Ik kan het niet laten om nog een paar jonge koeien ( pinken) te aaien en dan gaan we naar "de Stamppot". We komen de stal in bij boerderij "Freriks" en gelukkig de warmte komt ons tegemoet er staan van die kachels om ons te verwarmen er is oeps gluhwijn, kaarsjes branden heel gezellig en er staat..............dampende stamppot! 

Dames en heren van de organisatie van VANAde................Bedankt voor de leuke tocht, de koffie met lekkers, en natuurlijk de gezellige warme stal met heerlijke gluhwijn en dampende stamppottten!

Het was een koude maar leerzame en gezellige wandeling. Ik denk dat we dit wel iets vaker als afwisseling gaan doen. En het voordeel is toch dat ik na die overheerlijke Zuurkoolstamppot thuis niet meer hoefde te koken...............ik heb nog maar even  een Portje genomen om nog warmer te worden.

Tot de volgende "wandelspinsel" 

Deze ijskelder werd in de zomer gebruikt om etenswaren in te koelen met ijsblokken, die in de winter waren uitgehakt. Het is dus de historische voorloper van onze koelkast. Nu doet de kelder dienst als winterslaapplaats voor vleermuizen en is daarom niet toegankelijk.

Een stukje verder lopen we langs een gebouwtje dat erg Grieks aan doet met de zuilen ervoor!

Hier zie je het Capitool, onlangs herbouwd als gevolg van een brand in 2002. Het gebouwtje dateert oorspronkelijk uit 1820 en is een zogenaamde ‘folly’, de Engelse term voor ‘bouwkundige grap’.

In dit geval een Griekse tempel die bedoeld was als theehuis en biljartkamer. De pilaren lijken van steen, maar zijn van hout.

Het Capitool kreeg op TV bekendheid als locatie voor het gelijknamige politieke praatprogramma. Nu is het onder meer in gebruik als locatie voor het radioprogramma vroege Vogels.

We lopen langs dit prachtige bouwwerk door de mooie tuin met vijvers. Dan zien we een landhuis "Schaep en Burgh" , we lopen om het huis heen en ik maak deze foto.

De route brengt ons langs een brede vaart en zijn (volgens de beschrijving) op zoek naar een pontje die ons naar de overkant kan brengen. Yes gevonden, handmatig draaien we de pont naar onze zijde en stappen erop en draaien de pont met twee giechelende mensen naar de overkant.

Wat een leuke moment, de pont is daar door natuurmonumenten ingezet speciaal om deze wandeling wat korter te maken. Want als ik op het midden van de vaart ben zie ik wel heel erg ver weg een brug!

Op het routekaartje zagen we dat er bij de pont een horeca gelegenheid was, wel erg snel voor een bakkie he we waren nog maar net begonnen. We besloten om toch maar even een bakkie te doen, en dan konden we de rest van de route met ons water en brood uit de rugzak wel verder!!

Wij bij Hotel restaurant "de drie dorpen" naar binnen voor een bakkie. Komen we in een gelegenheid waar het lijkt alsof de tijd daar 20 jaar had stil gestaan.

Bij de receptie was niemand aanwezig, verderop kwam een man ons tegemoet. "Wij willen graag koffie drinken kan dat?" De man twijfelt kijkt naar onze wandelschoenen die niet helmaal schoon meer zijn........Dan knikt hij en zegt "ja dat kan maar we zijn met een radiouitzending bezig maar kom er maar bij zitten"

 Met een radiouitzending?? Ja hoor in het zaaltje zitten 2 heren met verschrikkelijk grote snorren achter een draaitafel met microfoons etc.

Wij aan de koffie en houden onze mond heel braaf. Om de 10 minuten wordt er een dorpsgenoot of streekgenoot geinterviewd over datgene wat hem of haar bezighoudt. Dat varieerde van vrijwilligerswerk voor bejaarde en alleenstaande, zoals klusjes in huis tot de nieuwtjes uit deze streek. Tussendoor werd er muziek gedraaid, en de volgende kwam binnen. Dit was een boer uit de Kwakel die vertelde over zijn superkoe Berta die wel 55 liter melk op een dag gaf!!!

We hebben zitten gniffelen toen de maten van de uiers vergeleken werden met de maten van de borsten van de vrouw. Tijd om verder te gaan met de wandeling.

Aan de overkant steken we de weg over naar het Verlengde Bergse Pad. Via een bordje op het klaphek worden we vriendelijk verzocht op het pad te blijven. Enigzins verbaasd kijken we om ons heen; er is alleen een weiland te zien doorsnede met greppels. We besluiten dat de strook weiland van 29 meter  doorsnede door 2 greppels het pad moet zijn. We hebben goed gegokt, onze weg vernauwd zich bij het bosje aan het eind van het weiland tot een heus pad.    

Aan de ene kant sloot en aan de andere kant bomen. Dit zet zich voort tot aan Ankeveen. Hier begint de tweede etappe, dwars langs de Ankeveense plassen, een gebied met laagveen en moerasbos.

De plassen zijn ontstaan door afgravingen van het veen in de vijftiende eeuw. Daarna zijn ze een hele tijd aan hun lot overgelaten. Het is een ideaal oord voor moeras- en watervogels. Er broeden zeldzame soorten als zwarte stern en grote en klein karekiet. De oevers zijn begroeid met riet en er zijn eilandjes. 

Het verzoek op het pad te blijven is hier overbodig we hebben eenvoudig geen keuze.

Er heerst hier een grote stilte, slechts verstoord door vogels. Aan de zwanen, die hun lange nek onder water steken en zo de bodem afgrazen zien we dat het hier niet diep is. Het helder water bevat veel planten. Een zwaan besluit te gaan vliegen en domineert de omgeving. Alles is imposant aan deze vlucht: het opstijgen uit het water. Het langzaam loskomen. De krachtige vleugelslagen, doelbewust en toch sierlijk.

Tijdens de route komen we veel wandelaars tegen, zoveel wandelaars hadden we eigenlijk nog niet eerder meegemaakt tijdens onze wandelingen. Later begreep ik waarom het druk was, halverwege de route ligt het dorp Ankeveen dus veel dorpbewoners liepen een stukje om met dit mooie weer. 

Dan gaat het pad naar rechts en zien we aan de linkerkant de zogenaamde "Spiegel- en Blijkpolderplas" daar staan we weer over het water te turen en zie vogels en zwanen op het water. Aan de rechterkant is een doorkijkje naar het dorp Ankeveen. De kerktoren toornt boven het dorp uit.   

De rugzak gaat open, en wij gaan heerlijk zitten op een boomstronk en genieten van onze boterhammen.  Na onze rustpauze hup weer in de benen en komen we langs een aantal kleine huisjes, Jan roept "hier zijn we eerder geweest".

En ja hoor nadat we dwars door de voortuin van het laatste huisje (zie foto hieronder) en over het bruggetje naar overkant lopen, draai ik me om en ja hij heeft gelijk. Een aantal jaar geleden hebben we de "plassenroute" gefietst van de ANWB. Toen kwamen we van deze kant over het bruggetje en toen dwars door die voortuin. Ik riep toendertijd nog "weet je het zeker dat we door die voortuin moeten"?

Wat een prachtig gezicht he die strakke plas met het mooie huisje ernaast.

Dit is mijn topfoto van die dag. Let op de weerkaatsing van de blauwe lucht in het water. 

Zelfs het ANWB bordje van de "plassenroute" hangt er. We bedenken hoeveel jaar dat geleden moet zijn  van deze mooie fietstocht.

In de bomen hangen reclamebordjes van de palingrokerijen in de buurt.

De Ankeveense Plassen zijn onderdeel van de Vechtplassen, een uitgestrekt laagveenmoeras met plassen, grasland en moerasbos, dat is ontstaan door turfwinning.

 Het is één van de grootste aangesloten laagveenmoerassen van Nederland, met een totale oppervlakte van ca. 100 hectare.

Vanaf de vijftiende eeuw is hier veen afgegraven voor turf, waarbij men baggerde in lange stroken, de zogenaamde trekgaten. Het uitgestoken turf werd op legakkers te drogen gelegd.

Omstreeks 1860 kwam een einde aan de vervening, waardoor een afwisselend landschap is ontstaan. De smalle legakkers overwoekerden met els, lijsterbes en moerasbos, de plassen en sloten verlanden weer en in de petgaten vormt zich opnieuw laagveen.

Deze graskade dwars door de Ankeveense Plassen - de Dammerkade - was vroeger een grasdijk met links en rechts petgaten. Het zuidelijke deel bestaat uit voedselrijke, heldere veenplassen met waterplanten als waterlelies, gele plompen, watergentiaan en veenwortel en bijzondere soorten als groot nimfkruid, blaasjeskruid en drijvend fonteinkruid.

Het is het broedgebied van veel water- en moerasvogels, zoals roerdomp, grauwe gans en rietzanger. Ook zeldzame soorten, zoals zwarte stern, grote en kleine karekiet.

De grote plassen zijn het domein van de knobbelzwaan, fuut, kuifeend, meerkoet en aalscholver.

In Ankeveen aangekomen zien we dit mooie huis in de dorpstraat. Langs wat landerijen en een brede sloot lopen we `s Graveland weer binnen. En brengen een bezoekje aan het bezoekerscentrum van Natuurmonumenten. Dan nog een uur in de auto en dan zijn we weer thuis!!

Het mooie weer, de schitterende natuur het was weer genieten!

Tot de volgende "wandelspinsel"  

Grenzen en grafheuvels tussen Brabant en Limburg

Heel handig is dat je buiten het gewone tijdschrift met uitgebreide fiets- en wandelverhalen (iedere keer 3 wandel- en 3 fietstochten, en veel foto`s over de tochten ook nog een klein boekje ontvangt waar de tochten in staan beschreven.

Dus als je op pad gaat heb je een handig klein formaat op zak.

Tot de volgende "wandelspinsel"

De 1ste Katwijkse Kippenloop

Van de website de organistie;

Deze wandelloop is ontstaan n.a.v. het overlijden van onze* kameraad. Zes weken na het lopen van de Vierdaagse van Nijmegen 2004 kreeg Gijs v.d. Oever van de doktoren te horen dat hij ongeneeslijk ziek was.

Na veel klachten is de ziekte kanker geconstateerd. De kanker aan lever en alvleesklier greep snel om zich heen, waardoor Gijs al na 7 weken kwam te overlijden.

Door deze gebeurtenis is het idee ontstaan om een wandeltocht te organiseren op 21 mei 2005 ter nagedachtenis aan Gijs. Met deze loop wordt zo veel mogelijk geld opgehaald door middel van een sponsorloop.

De opbrengst gaat in zijn geheel naar de kankerbestrijding. Omdat de bijnaam van Gijs v.d. Oever "Gijs de Kip" was, wordt deze wandeltocht "de Kippenloop" genoemd.

Zaterdagochtend 21 mei

 Om 6 uur gaat de wekker gelukkig ik mag uit bed..........om 5 uur was ik al klaar wakker!

Eten en een kopje koffie drinken, de rugzak wordt gevuld met brood en drinken een snoepje, het fototoestel etc........

Wat trek ik aan..............laagjes en nog eens laagjes van veel katoen, zodat ik als het warmer wordt iedere keer iets kan uittrekken.

Om 7 uur staan we te wachten op onze dochter en haar vriend die ook meelopen, evenals 2 collega`s van mijn man. Daar zijn ze en we rijden met 2 auto`s naar Katwijk.

We worden ontvangen met een beker koffie en de routebeschrijving en daar gingen we op pad......

Vanaf de parkeerplaats "de noordduinen" gaan we rechtsaf de duinen in van Staatsbosbeheer. Na een korte tocht in de duinen lopen we langs de camping "de noordduinen" en ook komen we weer langs het parkeerterrein. Dan over de binnenwatering en rechtsaf richting het strand.

Nu gaat voor mijn gevoel de tocht echt beginnen, tegen de toch wel koude wind in over het harde gedeelte van het zand wandelen we stevig richting de eerste stempelpost. ( 5 km )

Na een korte break weer snel verder tegen de harde wind. Ik kijk achter me en wat een mooi gezicht; een lang lint met honderden wandelaars richting de wassenaarse slag. Later hoorde ik dat 1700 mensen de tocht van 15 km ofwel 25 km hadden uit gelopen.

Wij hebben het geluk dat we vrij vroeg zijn gestart, en dat het strand nog redelijk hard is (niet overal) als je namelijk aan het eind loopt van de 1700 man die meedoen dan is het strand aardig om geploegd en loop je nog zwaarder!

Op naar de volgende stempelpost op 9,5 km en de jas blijft nog stevig dicht.......

Toen eindelijk bij de Wassenaarse slag naar boven richting de duinen van Katwijk, eindelijk weer asfalt onder mijne voeten want mijn liezen vonden het niet zo lekker dat geploeg door het zand..... 

Bij ieder van ons gaat de jas in ieder gaval uit want we lopen lekker in de luwte.

De duinen tussen Wassenaar en Katwijk zijn mij redelijk bekend want in vroeger tijden ging ik hier ieder maandagochtend met de fokster van onze hond en ook nog eens 5 stuks van haar de honden uit laten. Maar nu lees ik op het routekaartje de wel heel aparte namen van de duingebieden en moet ik stilletjes even lachen.......

Kreupel z`n del

Jan Boeredel

Knolletjesdel

Schaften delletje

Wat een delletjes daar in dat gelovige en brave Katwijk zeg.......ha, ha

Maar mooi is het hier wel, we zien veel vennetjes en genieten van onze tocht. Zo rond 11 uur vind ik het wel tijd om even te picknicken, want mijn maag begon te rammelen en we lopen zo ongeveer op de 16 km. Maar niet iedereen denkt erover om even te rusten, na veel tegengesputter konden we ons kontje even laten zakken tussen de harde konijnenkeutels en heerlijk in het zonnetje.

Schoenen uit en even de teentjes luchten...............heerlijk.......................heb ik toch weer mijn zin gekregen, later zijn ze me dankbaar!! Maar dat geven ze natuurlijk niet zo snel toe.................mannen!!

De meeste lopers van de 15 km hadden we inmiddels achter ons gelaten want er waren niet zoveel mensen die de 25 km liepen. Dus we zaten ook erg rustig langs het pad aan onze simpele maar lekkere lunch..............

Na een klein kwartiertje rust hup de schoenen weer aan we liepen langs de drie plassen en het Jan van Parle bos  richting  het "Pan van Persijn" in de volksmond heet het Panbos. Via de achteringang komen we het mooie landgoed binnen. Hier kwam ik als kind al met mijn ouders op een zondagmiddag, gingen we voetballen en picknicken dat was altijd gezellig. Hier lopen we ook om een deel van de Atlantic wal heen, een tankwal uit de tweede wereldoorlog.

Het panbos is nog steeds erg mooi en eigenlijk zou ik hier langer willen blijven maar.........ja de route is nog niet uitgelopen dus loop ik braaf achter mijn medewandelaars aan,  zucht........

Bij de hoofdingang van het panbos verlaten wij dit helaas weer, de 3e stempelpost staat daar op 18 km in de felle zon te wachten op de bezwete deelnemers. Na een korte pitstop vervolgen we onze weg langs de Wassenaarseweg en vliegveld Valkenburg richting Katwijk.

Daar aangekomen slaan we linksaf de duinen weer in, om de watertoren (voormalig EWR gebouw) over het vlaggenduin, langs het hanengekraaiduin. Dan langs de camping "Zuidduinen"en de Soefietempel naar de finish aan de boulevard. 

Yes, de 25 km zitten erop en we worden verwelkomt door de laatste stempelpost voor een supergrote medaille en door  Ouwehand Vishandel met haring en kibbeling. en dat liet zich dochterlief ook wel smaken zoals je ziet....

We hebben een mooie tocht gelopen met zijn zessen, gezellig gekletst en lol gehad onderweg.

De opbrengst van de tocht ging naar de Kankerstichting en dat was een mooi bedrag namelijk;

De omloop van het Groene Hart

Maandagochtend, 1ste pinksterdag waren we al vroeg uit de veren om deze wandeling van 25 kilometer mee te gaan lopen.

Vanaf 8.00 was het inschrijven bij het cafe "de hoek" in Koudekerk aan de rijn, we verwonderde ons over het aantal wandelaars bij inschrijving zo vroeg op de ochtend. Ook vanwege het feit dat er ook een fietstocht van verschillende lengtes gefietst kon worden.

De wandelingen werd6 georganiseert door de Lyons uit de gemeente Rijnwoude waaronder  Koudekerk, Hazerswoude en Benthuizen al sinds een aantal jaren horen. Men kon kiezen uit verschillende afstanden 10, 15, 25, 40 en 50 kilometer, wij kozen voor de gulden middenweg.

Het weer was nog heerlijk fris ideaal wandelweer vonden wij. Gewapend met kaartje en routebeschrijving gingen we op pad langs het Jaagpad langs de oude Rijn, een mooi rustig weggetje met mooie tuintjes aan de rijn. We staken de Rijndijk over en kwamen meteen op een pad  in de polder van Hazerswoude.  Onder het spoor van Alphen a/d rijn / Leiden door langs de oostvaart richting Hazerswoude dorp. Een heel mooi gebied met bloeiend koolzaad aan beide kanten. 

 Op een gegeven moment komen we langs het natuurgebied "Spookverlaat" (daar kon het vroeger flink spoken, hierover straks meer), maar dit laten we even links liggen. 

Hier ook weer een mooie foto gemaakt van deze blauwe wipmolen ik noem hem maar even de Oostvaartmolen omdat ie langs de Oostvaart staat.

Langs de sportvelden omhoog en over het ophaalbruggetje het dorp in. In Hazerswoude aangekomen (5.360 meter) was er al een eventuele stop gepland bij het eetcafe "Egelantier" maar wij waren nog maar net op weg, en nog maar net warm dus zijn we doorgelopen.

Via de voorweg, (hier fietste ik vroeger al op weg naar school) ging de tocht door richting het Laag Boskoop. Boskoop staat bekend om zijn vele boomkwekerijen, dus we werden verwelkomd door de vele heerlijke bloezemluchten van de azalea`s en rododendrons etc.

De boomkwekers hebben het nu gelukkig ook een stuk beter dan in mijn jeugd toen ik door dit gebied fietste, want de kleine schuurtjes van toen zijn vervangen door grote moderne loodsen en schitterende mooie huizen. Hier een foto van het buitengebied in Boskoop.

Aan het einde van het laag boskoop sloegen we rechtsaf de  Colijnstraat in daar was een rust ingepland op 10.900 meter  in een restaurant "Heerenhoff-Hoogwerf" daar deden we even een bakkie koffie. Even de voetjes laten rusten en wat bekende gezichten gezien van mensen uit ons dorp, en ook kwam ik Annelies daar tegen mijn oude hardloop maatje. Die had ook haar sportschoenen om gewisseld voor stevige wandelschoenen, en dat beviel haar ook prima. Leuk zoals de mensen dan als ze wat ouder worden het wandelen gaan waarderen i.p.v. een goede tijd met hardlopen neer te zetten, want dan zie je toch een stuk minder van de mooie omgeving!!!

We liepen terug over de Colijnstraat en kwamen langs de Gouwe te lopen. Na ongeveer 3 kilometer sloegen we linksaf de Baanwegsekade in. Daar gaat de weg over in een smal paadje en kom je ineens bij een houten bruggetje onder het spoor door. Hier hebben wij wel vaker gewandeld, een gedeelte van de Rietveldse route was dat.

Onder het spoor door liepen we langs het voor ons  bekende "Bedelaarsbosje" een mooi smal pad in het Alphens rietveld. Hier hebben we even de rugzak wat lichter gemaakt want onze magen begonnen alweer te knorren, het was inmiddels alweer 12 uur geworden. Onze boterhammen met kaas smaakte voortreffelijk, evenals de meegenomen chocolademelk. Na de picknic werd er even een foto van mij gemaakt bij de "bedelaarsbosjes"

We hadden er nog 10 te gaan van de 25 dus allee lopen met de geit, gaan met de banaan. We hadden weer snel ons ritme te pakken. Aan het eind van dit pad gingen we linksaf en kwamen langs dierenhotel "Beestenspul". Hier brachten we altijd onze Groendaeler als wij met het gezin op vakantie gingen. De honden die er nu verbleven blafte ons vrolijk toe! Maar helaas pindakaas wij hebben sinds september 2003 geen hond meer dus lopen we door met gemengde gevoelens en weer het gemis van een vrolijke hond in huis!

Rechtsaf de Compierenkade op en dat wordt op een gegeven moment een fietspad. Dan zien we in de verte de contouren van Alphen a/d rijn, maar wij gaan linksaf het Oostvaartpad op. Het begint te regenen maar die paar spetters vinden we zelfs lekker. Hier komen we weer door het beruchtte "Spookverlaat" en nu is het tijd om een verhaal te vertellen waardoor dit gebied het "spookverlaat"  heet.

Eerst nog een foto van dit mooie natuurgebied waar veel vogels ieder jaar terugkomen.

Het "spookverlaat"daar kon het flink spoken...............in vroeger tijden.....................lees deze legende van Amalia en Frederik.........

Amalia en Frederik waren verliefd, hadden verkering, en het was een mooie zomerse zaterdagavond. Ze zaten op een stil plekje in de Rietveltse Polder - net buiten Alphen aan den Rijn. Ze deden wat verliefde mensen plegen te doen: zoenen.

Frederik evenwel wilde wat mannen plegen te willen: meer! Amalia wilde dat niet. Althans, dat zei ze. Was dit een verhaal uit Opzij, dan was de geschiedenis vast anders afgelopen: Amalia en Frederik hadden er eerlijk over gepraat, en een van beiden had z'n zin gekregen zonder de ander te bruuskeren.

Maar het is een legende uit vroeger tijd, en dus loopt het meningsverschil noodlottig af. De kuise Amalia geeft de hitsige Frederik een duw. Hij valt in het water. Daarvandaan roept hij: "Amalia, Amalia, bemint gij mij?" Zij ziet alleen zijn strohoed nog drijven. Frederik verdrinkt.

Vanaf dat moment leidt Amalia een melancholisch leven. Ze gaat elke zaterdagavond terug naar het water en telkens opnieuw hoort ze Frederik vragen of hij haar bemint. Anderen horen ook weleens iets. Daarom heet het water, dat ooit het Verlaat heette, sindsdien het "Spookverlaat".

Het wandelen gaat me een stuk slechter af, ik krijg pijn in mijn liezen en wil eigenlijk stoppen maar ja.........ik moet doorzetten die laatste 4 km. Via de Oostvaart lopen we terug naar de rijndijk, en via het jaagpad weer naar cafe "de Hoek".

Tijd voor een verkoelend biertje op het buitenterras langs de Rijn. En die lieten zich goed smaken hoor, wij waren het eens; we zijn er klaar voor. Katwijk wij komen eraan zaterdag voor de kippenloop door de duinen en strand van Katwijk.

Tot de volgende "wandelspinsel"

Hemelvaartwandeling om de hoek...

We zijn druk aan het trainen voor de 25 kilometer wandelmarathon in Katwijk op 21 mei! Deze marathon gaat door de duinen en over het strand, dus dat wordt een zware klus.

Om de dag proberen we in ieder geval een tocht van ongeveer 1 1/2- 2 uur te lopen, gisteravond ook nog even gelopen het was goed wandelweer. Zaterdag hebben we ook een poging gedaan om richting Lisse te wandelen maar na 90 minuten tegen wind in de regen zijn we omgekeerd.

Afgelopen  hemelvaartdag zijn we 4 uur aan het wandelen geweest. Wandelschoenen aan, de rugzak gevuld met eten en drinken en gaan met die banaan.

Hier een verslag van deze mooi wandeling;

De tocht (de Aderoute) begint vanaf huis richting Nieuwe Wetering, langs de ringvaart die om de Haarlemmermeer loopt.

Daar waar ik deze mooie foto`s maak.

We vervolgen onze weg langs deze ringvaart over een dijk met schapen die ons een beetje glazig staan aan te staren. Ook moeten  we over een aantal hekjes klimmen de tocht gaat over het land van een boer verder. Zie de foto.

We vervolgen onze route langs kronkelende slootjes er zijn eigenlijk weinig paadjes, wel oppassen geblazen voor koeienpoep en schapenkeutels. Een aantal koeien komen dichterbij, die zijn ook altijd zo nieuwsgierig, Ik ben opgegroeid met koeien dus ik wil ze ook altijd even aaien en dat laten ze altijd wel toe.

In de verte zien we de vlag wapperen (het is hemelvaart maar ook bevrijdingsdag vandaag) hoog bovenin de Mopmolen, nog even een kronkel langs de sloot en daar staan we oog in oog met deze mooie Mopmolen.

Bij het hekje langs de molen hangt een bordje "verboden toegang", de boer heeft geen behoefte aan wandelaars rond zijn molen, jammer dan we gaan verder.

Opeens zie ik in het water een en al gespat en zie een moedereend gekke fratsen uithalen om onze aandacht te trekken. Wat ......o kijk nou ze heeft jonge eendjes, wel 6 pluizige jonge eendjes piepen er lustig op los en schieten achter moeders aan.

Stom geen foto gemaakt, te laat dus.

Verderop klimmen we weer over een hek en vervolgen ons pad. We genieten van de mooie omgeving zo dichtbij huis en zo mooi, hier gaan we vaker even wandelen beslissen we samen.

Dan lopen we ineens weer over asfalt en zetten we weer stevig de pas erin. De Aderoute laten we links liggen en lopen richting Rijpwetering. In dat dorp aangekomen zien we allemaal mensen heen en weer rennen ......wat is hier aan de hand? O ja, de Hanepoelloop begint zo, de lopers zijn aan het inlopen voor hun start.

We worden tijdens de wandeling regelmatig in gehaald door deze hijgende en rochelende hardlopers maar op een gegeven moment slaan wij rechtsaf het boerenland in.

We volgen daar een stuk van de "Wijde AA route" langs het water de "wijde AA" vlak bij het Braasemermeer. Weer klimmen over wel 7 hekken .............he, he goed voor mijn conditie zeg, het gaat me steeds makkelijker af.

Daar staren we nog even een tijdje over het water en lopen langs de nieuwe vakantiehuisjes richting de  zeilschool. Vandaar is het nog zeker ruim een anderhalf uur lopen langs het Braasemermeer, bij het beruchte sluisje luisteren we even naar de muziek van een bevrijdingsconcert de muzikanten zitten op een ponton in het water hun optreden te doen. Jammer voor die muzikanten, er zijn niet zoveel toeschouwers.

Wij vervolgen onze weg en komen na 4 uur wandelen en klimmen tevreden thuis aan. Sokken en schoenen uit en uitdampen maar onder het genot van een kopje koffie.

Tot de volgende "wandelspinsel"

De molenviergang in Aarlanderveen is de laatst werkende molenviergang  van Nederland, dus uniek te noemen. 

De wandelaar loopt letterlijk door de polder, door het zompige groene hart van Hollands Plassengebied. Een paar keer moet er over hekken worden geklommen en de passant kan tot op enkele meters van de molens komen.

Op weinig plekken in Nederland is zo perfect te zien hoe een diepe polder droog wordt gehouden. Vier molens, waarvan drie op een rij, tillen het polderwater bijna vijf meter op tot het niveau van de Oude Rijn.

De met geel-rode pijlen bewijzerde route begint bij het NS-station in Alphen aan den Rijn. Wie daar vertrekt loopt zo'n vier kilometer extra.

De echte Molenviergang-route is pakweg zeven kilometer en begint aan gene zijde van de Oude Rijn, aan de Kortsteekterweg. Maar ook Aarlanderveen (naast café-restaurant Het Oude Rechthuis) is een uitstekend vertrekpunt.

Deze wandeling zo vlak bij huis stond nog steeds in de wacht bij ons, dus moest maar eens gelopen worden.......

Op zondag 17 april liepen wij (mijn man en ik) deze route vanaf het station in Alphen a/d Rijn. We hebben al heel wat molens gezien tijdens onze wandelingen maar zo dicht langs een aantal molens wandelen over een smal schapendijkje is wel echt bijzonder.

Er liepen natuurlijk veel schapen en lammetjes in de wei en de meerkoeten, grutto`s en andere vogels waren ook goed te zien met onze verrekijker.

Het weer hielp ook nog eens 100 % mee, het werdt steeds warmer dus onze winterkleding was bijna overbodig. Daar liep ik te puffen met een kop als vuur met een spijkerbroek aan, trui aan en een t-shirt eronder. Maar om nou de boel uit te gooien tijdens zo`n wandeling door de polder.........."nee doe dat maar niet Miek".

Stel je voor dat al die koeien op hol zouden slaan!!! ha, ha

Die schapen keken zo glazig naar me, (wat een gek mens met zo een rooie kop) of doen ze dat altijd al, weet ik veel de volgende keer toch eens beter opletten.

Langs de oude rijn begint en eindigt deze mooie tocht door de polder met klaphekjes (handig hoef je niet te klimmen) maar na een paar kilometer langs een brede vaart..................ja hoor daar doemen de hekken al weer op waar ik met mijn lenige lijf overheen moet klimmen. Met altijd veel hilariteit van mijn man. Die wil altijd wel helpen maar soms ook wel eens de verkeerde kant (slootkant) op. Dus dat werd een gegil en een gelach zodat alle dieren meteen wakker werden uit hun lui middagslaapje......................

Dus wandelaars die toevallig ook in de buurt liepen die dag (en dat waren er best veel) dat gegil kwam niet van een varken die gevilt werd maar van .....................mij ahum!

Later kwamen we een bordje tegen met de tekst; "Dit is een stiltegebied" o jee.....................weer niet gelukt!!!

We kwamen een aantal uren later tevreden, moe en warm weer aan op de parkeerplaats in Alphen, reden naar snel huis en hebben in onze tuin heerlijk zitten genieten van een aantal kouwe biertjes........................heerlijk!!!

Tot de volgende "wandelspinsel"

Hoe het begon...........

Sinds een aantal jaar zijn mijn man en ik veel plezier gaan beleven aan wandelen.

Dit is zo gegroeid omdat ik een aantal jaar geleden last kreeg van een hernia! Ik werd geadviseerd om meer te gaan bewegen en vooral wandelen moest erg goed zijn voor me. Nu liepen we altijd een aantal keer per dag met onze groenedaeler Finesse ons blokje om, en aan het einde van de dag maakte we een flink rondje.

Maar, om terug te komen op die hernia, ik had zoveel pijn (pijnbestrijding d.m.v. pijnstillers i.p.v .een operatie) en had absoluut geen zin om de straat op te gaan.

Maar mijn man nam me iedere avond verplicht mee op ons rondje langs de wetering. Dit loop je in 20 minuten als je gezond bent. Tijdens dit moeizame rondje waar we in het begin wel 3 kwartier of een uur over deden, ving mijn man me een aantal keer op als ik door vermoeidheid over mijn eigen benen viel. O wat was dit een ramp voor me, ik kwam krom lopend, zag lijkwit van de pijn en doodvermoeiend thuis aan.

Maar gelukkig merkte ik toch dat het iedere week beter met me ging.

Gelukkig maar dat mijn man mij verplichtte om door te zetten en zodeonde kreeg ik er veel plezier in. Na een aantal maanden liepen we tochten van 1 uur, daarna steeds langer en langer.

Nu een aantal jaren verder lopen we nog steeds graag (de fiets staat toch meer stil) en lopen we regelmatig in het weekend een tocht van ongeveer 15 tot 18 kilometer. Een tocht van internet of uit een van mijn vele wandelroutes boekjes. Rugzak mee met eten en drinken, wandelschoenen achterin in de auto en we rijden zo ongeveer een uurtje en we zijn in een hele andere wereld. Nederland is zo mooi en zeker onze polders zijn favoriet bij ons. Klimmen over hekjes, wandelen over hele smalle paadjes, we genieten en je ziet zoveel meer van de natuur als je loopt.

 Het begint alweer te kriebelen bij me, dus ik ga deze dagen alvast een route uitzoeken voor aanstaande zondag.

Tot de volgende "Wandelspinsel"

Langs de Vlist

Vandaag hebben we een mooie wandeling gemaakt, eerst zijn we met de auto naar Schoonhoven gereden en daar gestart met een mooie wandeling van 14 kilometer.

Ondanks dat  het geen super weer was, het was mistig en zo af en toe regende het hebben we heerlijk gewandelt. 

Rugzak mee met eten en drinken en wij vermaken ons wel. Het eerste deel ging langs de vlist, een kronkel riviertje in het boerenlandschap en daarna over een houtkade waar we een aantal hekjes tegen kwamen waar we over heen moesten klimmen!! PFFF het lukte maar net........

Het was een geslaagde dag wandelen daar in die mooie polder. Dit komt van de ANWB site:

Cabauwse Jacobsroute*
Groene Hartroute (Schoonhoven)

Slingerende veenriviertjes en kaarsrechte houtkaden

Deze wandelroute is een prachtig visitekaartje van het Groene Hart. U wandelt langs een schilderachtig riviertje "de vlist" en over houtkaden dwars door het open weidelandschap. Rust en ruimte bepalen de sfeer. De moderne tijd lijkt in deze streken vertraagd door te breken. Langs de Vlist staan bijvoorbeeld nog de houten elektriciteitspalen die elders allang verdwenen zijn.

U loopt grotendeels over een geasfalteerde weg. Ook gaat een flink gedeelte van de wandeling over graspaden. Honden zijn op deze route niet toegestaan.

Tot de volgende "wandelspinsel"

De lente is in aantocht.....

Ja, jawel ik heb het alweer gehoord...................................

Als je goed luistert hoor je s`morgens vroeg de merel weer heel vrolijk "zingen."

O wat geniet ik daar altijd weer van, bij het krieken van de dag als ik nog in mijn warme bed lig. Ik heb hem dus alweer gehoort en dat betekent voorjaar!!

Ik noem hem ieder jaar mijn prive merel, het is namelijk net alsof ie iedere ochtend en ook avond speciaal voor mij komt zingen!!!

Altijd zittend op dezelfde plek; op het dak van de overburen, hals gestrekt, snavel schuin omhoog  en zingt dan een prachtige serenade speciaal voor ons.

De merel is een zanger van uitzonderlijke klasse. Hij heeft een prachtige melodie onder de veren, die melodisch en harmonisch zowel als ritmisch van een hoog muzikaal gehalte is. Een waar genot om dit diertje te horen zingen. Als straks de tuindeuren ook nog eens opengaan dan ga ik zitten en geniet.

Dank je wel prive merel ik ben blij dat je terug bent, en dank voor mijn jaarlijkse genot!

Tot de volgende "wandelspinsel"

Het is weer maandag en de laatste dag van februari!            

Wat een koud weekend was het zeg, door die gure oostenwind leek het gevoelsmatig wel 10 graden onder nul.

Dat weerhield ons (mijn mannetje en ikke) er niet van om een flinke wandeling door de pas gevallen sneeuw te maken. Heerlijk, de zon scheen goed en het winterse landschap was super mooi. Natuurlijk was het koud maar als je eerst even goed kijkt hoe je wil gaan lopen, welke richting  je op wilt. Het is verstandig om niet meteen tegen wind te gaan maar om het eerste grootste deel van je wandeling voor de wind en zijwind te lopen en het laatste stuk tegenwind dan ben je aardig warm gelopen en kan je de dan snijdende wind wel redelijk verdragen.

Wij kwamen na anderhalf uur weer tevreden aan in ons warme huis, en hebben heerlijk zitten lezen onder het genot van een bakkie en een borrel. Later op de middag kwamen dochter en haar vriend  thuis ook een borrel halen. Ik had de vorige dag al Goulash gemaakt en daar hebben we met zijn vijfen (andere zoon  was er ook) heerlijk van gegeten. Een flinke pan zilvervliesrijst erbij en een schaal met een frisse salade gaan er altijd wel in. Alles ging weer op en zo hoort het ook.

Ik zat zo in mijn boek dat ik gisteravond niet eens aan de computer heb gezeten. De rest van het gezin was de hele avond druk in de weer met een spel. En  ik heb eindelijk mijn boek uit kunnen lezen!! 

Vanmorgen las ik in de krant dat de strandexploitanten van Katwijk en Noordwijk bezig zijn geweest om hun strandpaviljoens uit de stalling te halen. Ze beginnen met erwtensoep en macaroni op het menu te zetten. De eerste zonnestralen zittend achter het glas van het terras onder het genot van een dampende mok chocolade melk........................doet me erg denken aan 2 jaar geleden de eerste week van april een week lang op de fiets op Terschelling.

We kwamen fietsend de boot af (auto stond nog op het vaste land) en  we hadden een huisje gehuurd helemaal (15 km verder) aan het uiterste eind van Terschelling "Oosterend" heet dit dorp. Het was die week ook nog best koud we hebben zelfs een sneeuwbui gehad. En iedere dag had ik mijn handschoenen nog nodig op de fiets. Maar als we eenmaal na een aantal kilometers fietspad (en die zijn er genoeg op terschelling) op een terrasje waren aanbeland zaten we heerlijk van die beginnende zonnestralen te genieten en voelde je de warmte van de zon al goed.

Wandelen door het natuurgebied "de Boschplaat" 9 kilometer over het strand heen en 9 kilometer door de duinen terug. Het was een schitterend gebied met veel vogels en heel veel rust. We kwamen de hele dag niemand tegen op het strand niet maar ook in de duinen niet. Eten deden we in een duinpan uit onze rugzak, ook weer heerlijk uit de wind en in de zon.  Ik geloof dat we er in totaal  5 uur over hebben gedaan, de terugweg door de duinen was eigenlijk te zwaar voor mijn rug maar mijn man heeft me er weer door gesleept.

En als je dan een aantal uren later weer in je huisje komt bij de warme kachel , een warm bad en een borrel neemt en daarna de avond doorbrengt  in een van de vele eetcafe`s op Trschelling dan ben je de pijn weer snel vergeten. En dan heb je ook geen moeite om te slapen natuurlijk.

Daar moest ik even aan denken toen ik dat bericht in de krant las vanochtend....................de lente komt er nog niet aan maar genieten van de eerste zonnestralen, al is het achter het glas het geeft al weer vitamientjes genoeg om niet in een depressie te belanden!!

Tot de volgende "hersenspinsel"